11 grudnia 1914 roku przedstawił on Pierwszemu Lordowi Morskiemu admirałowi Johnowi Fisherowi i Sekretarzowi Admiralicji propozycję budowy kolejnych ośmiu takich okrętów, wyposażonych w pochodzące z zapasów dwa lub cztery działa o kalibrze 343 lub 381 mm bądź cztery ciężkie haubice kalibru 381 lub 457 mm, o konstrukcji zbliżonej do jednostek typu Abercrombie. Innowacją miało być zastosowanie do napędu jednostek silników wysokoprężnych, które miały zapewnić prędkość 10 węzłów. Budowa okrętów miała trwać od sześciu do siedmiu miesięcy, przy cenie jednostkowej nieprzekraczającej 700 000 £.
Propozycja ta zyskała aprobatę admirała Fishera i została przekazana szefowi Departamentu Budowy Okrętów (ang. Department of the Director of Naval Construction), którym był , oraz Dyrektorowi Uzbrojenia Marynarki Wojennej (ang. Director of Naval Ordnance), kontradmirałowi . Wstępne ustalenia wykluczyły zastosowanie zapasowych dział przeznaczonych dla drednotów, do których brakowało osprzętu i wież, a ich wykonanie mogło zająć co najmniej rok. Uzbrojenie okrętów w haubice kalibru 381 mm było możliwe, jednak ich donośność była zbyt mała w stosunku do wymagań stawianych okrętom tej klasy.