W czasie okupacji z uwagi na nieudaną próbę aresztowania, przez okres roku ukrywała się jako robotnica w Fabryce Gazy Młyńskiej w wiosce Pruszków. W 1944 roku pracowała jako pomocnicza siła urzędnicza w fabryce Krusche-Ender w Pabianicach. W Pruszkowie i w domu rodzinnym w Pabianicach prowadziła tajne nauczanie.
W czerwcu 1945 roku ukończyła studia matematyczne w Uniwersytecie Jagiellońskim, pisząc pracę magisterską z zakresu geometrii u profesora Stanisława Gołąba i uzyskując stopień magistra filozofii z zakresu matematyki. Recenzentem jej pracy magisterskiej był prof. Tadeusz Ważewski.
Po wojnie, w latach 1945–1947, była wicedyrektorem Gimnazjum i Liceum im. Królowej Jadwigi w Pabianicach.
W 1947 roku przeniosła się do Krakowa, gdzie od 1949 roku była zatrudniona jako kontraktowy wykładowca matematyki w Wyższej Szkole Pedagogicznej. W latach 1951–1961 była związana z Wydziałem Geodezji Górniczej Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Początkowo pracowała jako starszy asystent w Katedrze i Zakładzie Matematyki I. W 1952 roku na Uniwersytecie Jagiellońskim uzyskała stopień doktora filozofii z zakresu matematyki. Jej promotorem był Stanisław Gołąb. Była piątą kobietą ze stopniem doktora w dziedzinie matematyki na Uniwersytecie Jagiellońskim od 1811 roku.