Jest to technika specjalistyczna wymagająca dużego zapasu mocy, bo składowa krzyżowa zakłócenia musi przeważyć współpolaryzacyjne echo celu. Podręczniki podają wymaganą nadwyżkę 25–30 dB (około tysiąckrotnie), a inne opracowania przedział 20–40 dB w zależności od konstrukcji anteny radaru. Rozwiązaniem klasycznym jest wtórnik z dwiema antenami spolaryzowanymi ortogonalnie, który składową pionową retransmituje w poziomie i odwrotnie. Antena radaru wyposażona w ekran polaryzacyjny ma na takie zakłócenie małą podatność. Emisja musi odpowiadać polaryzacji radaru ofiary. Dlatego zakłócacze dzielą się na nieadaptacyjne, oparte na rozpoznanym uprzednio stanie polaryzacji lub zamiatające kolejne stany, oraz na adaptacyjne, wykorzystujące dwa odbiory krzyżopolaryzacyjne. Warunkiem powodzenia jest też wysoka czystość polaryzacji samego zakłócacza oraz dokładne dopasowanie jej stanu do polaryzacji radaru. Wymagany stosunek składowej krzyżowej do współpolaryzacyjnej rośnie wraz z czystością polaryzacji anteny radaru i zależy od szerokości jego wiązki.