Wojna polsko-bolszewicka (1918–1921) W październiku 1918 wstąpił do 4 Dywizji Strzelców gen. Lucjana Żeligowskiego, gdzie służył w kompanii oficerskiej. Wraz z dywizją brał udział w walkach w rejonie Odessy. 7 lutego 1919 wyróżnił się w boju pod Tyraspolem, za co dowództwo 29 Pułku Strzelców Kaniowskich złożyło (6 maja 1921 w Kaliszu) wniosek o odznaczenie go Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti MilitariCentralne Archiwum Wojskowe, sygn. I.482.104-10769 (wniosek o Virtuti Militari, akta 29 Pułku Strzelców Kaniowskich).. Po ewakuacji dywizji przez Dniestr do Besarabii i przemarszu przez Rumunię powrócił w czerwcu 1919 do Wojska Polskiego; jego jednostka (14 Pułk Strzelców) została przemianowana na 29 Pułk Strzelców Kaniowskich.
W 1920 walczył m.in. nad Berezyną, Dźwiną, pod Połockiem i Dzisną oraz nad Niemnem. 18 czerwca 1920 został ciężko ranny postrzałem pod Jaśmieniem nad Dźwiną (w toku wojny był ranny trzykrotnie). Za męstwo czterokrotnie otrzymał Krzyż Walecznych;