W latach 1934–1936 dowodził kompanią karabinów maszynowych w 58 Pułku Piechoty w Poznaniu. 1 stycznia 1936 awansował na majora, a od 7 kwietnia 1936 do przełomu 1938/1939 dowodził II batalionem tego pułku. 28 czerwca 1937 dowodził batalionem podczas manewrów z ostrym strzelaniem w Biedrusko w obecności króla Rumunii Karola II i marszałka Edwarda Rydza-Śmigłego. Na przełomie 1938/1939, po przebytym zawale serca, został przeniesiony do Siedlec na stanowisko kwatermistrza 22 Pułku Piechoty.

Kampania wrześniowa i niewola W sierpniu 1939 był kwatermistrzem Ośrodka Zapasowego 9 Dywizji Piechoty w Siedlcach. Po rozpoczęciu wojny wziął udział w odwrocie w kierunku Włodawy, a po rozwiązaniu ośrodka jego oddziały weszły w skład Grupy „Kowel” płk. dypl. Leona Koca, a następnie zgrupowania płk. dypl. Tadeusza Zieleniewskiego. Uczestniczył w walkach z Niemcami pod Polichną i Godziszowem (29–30 września) oraz z Armią Czerwoną na linii Krzemień – Dzwola – Kocudza.

W nocy z 1 na 2 października 1939 pod Momotami Górnymi zgrupowanie płk. Zieleniewskiego skapitulowało przed oddziałami sowieckimi. Mimo warunków kapitulacji NKWD aresztowało oficerów;