Stanisław Franczak (ur. 1 października 1894 w Mieszkowie, zm. po 1 września 1939) – chorąży Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Syn Kazimierza (ur. 1859) i Michaliny z Józiaków (ur. 1868) urodzony 1 października 1894 w Mieszkowie, w ówczesnym powiecie pleszewskim prowincji poznańskiej. Miał dziewięcioro rodzeństwa. Od 11 kwietnia 1901 do 31 marca 1909 ukończył siedem klas szkoły powszechnej w rodzinnej miejscowości. Następnie przez trzy lata pracował jako czeladnik murarski w Jarocinie. Na początku 1913 rozpoczął naukę w szkole budowlanej we Wrocławiu.
11 listopada 1914 został wcielony do armii niemieckiej. Do marca 1918 walczył na froncie wschodnim. 26 lipca 1915 pod Ostrołęką został ranny. Od marca do 18 listopada 1918 walczył na froncie zachodnim. Od 21 listopada 1918 do 15 marca 1919 był komendantem Milicji w Jarocinie.
1 maja 1919 wstąpił do Sił Zbrojnych Polskich w byłym zaborze pruskim i został przydzielony do 7 kompanii 8 pułku strzelców wielkopolskich, późniejszego 62 pułku piechoty. W czasie wojny z bolszewikami, w stopniu sierżanta, dowodził plutonem w 9 kompanii 62 pp. Wyróżnił się w dniach 13–15 czerwca 1920 w wypadzie za Berezynę i 8 sierpnia 1920 nad Bugiem.