Pracował początkowo jako dziennikarz, następnie jako doradca prawny biura dla imigrantów z Saary w Paryżu, a następnie Londynie. W 1940 poprzez Casablankę dotarł do Londynu, w tym samym roku został pozbawiony obywatelstwa niemieckiego. Związał się z grupą niemieckich uchodźców w Londynie, początkowo skupioną wokół . Jednocześnie w latach 1942–1945 pracował w Ministerstwie Wojny Ekonomicznej i Foreign Office.
Po zakończeniu wojny powrócił do Niemiec, w latach 1945–1946 był doradcą w ramach oskarżenia w procesach norymberskich. Wstąpił do (związanej z SPD), w latach 1946–1951 był prokuratorem generalnym Protektoratu Saary. Pomiędzy 1947 a 1955 członek jej parlamentu (początkowo w charakterze , potem landtagu), zaś pomiędzy 1949 a 1956 radny miejski Saarbrücken. Od grudnia 1947 do kwietnia 1951 i ponownie od grudnia 1952 do lipca 1954 minister sprawiedliwości Saary w ramach gabinetów . Ponadto w latach 1949–1954 kierował strukturami Unii Europejskich Federalistów w Saarze, a w latach 1952–1956 był oddelegowany z landtagu do Zgromadzenia Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali (poprzednika Parlamentu Europejskiego).