Gichta znajdowała się w ruinie już w latach 60. XX wieku. W 1974 roku wieża została przykryta dachem krytym papą, a otwory wejściowe i okienne zostały zamurowane z inicjatywy Rybnickiego Zjednoczenia Przemysłu Węglowego. 17 marca 1966 roku budowla została wpisana do rejestru zabytków (nr rej. A/1015/22). W 1989 roku powstała klatka schodowa, planowano adaptować wieżę na obiekt noclegowy; wykonawcą pracy było Polskie Towarzystwo Turystyczno-Krajoznawcze, Miejskie Koło „Diament” w Żorach. Budynek należy do Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, podlega pod Nadleśnictwo Kobiór. Pozostaje nieużytkowany; jego stan zachowania oceniono w 1999 roku na średni.
Architektura Budowla w kształcie wieży mierząca 15 m wysokości. Została wzniesiona w stylu klasycystycznym, znajduje się w lesie, dawniej prowadziła tamtędy droga z Palowic do Żor, nad stawem Garbocz. Gichta na planie prostokąta o wymiarach 9,5 na 6 m (lub 8,70 na 6,85 m), murowana, pierwotnie gładko otynkowana, ma cztery kondygnacje. Kubatura wynosi 723 m³, a jej powierzchnia użytkowa to 48 m². Ściany mają grubość około 70 i 98 cm, są lekko nachylone do wewnątrz, kondygnacje zaznaczone gzymsami. Okna oraz wejścia są zamknięte łukiem pełnym. Wnętrze zostało podzielone podestami wspartymi na belkach, wyposażenie nie zachowało się.