Po wojnie domowej centralną wieżę wykorzystywano jako kwaterę i magazyn. Na pierwszym piętrze mieszkali gubernator i jego zastępca. W epoce Tudorów kapitanami zamku byli przeważnie członkowie rodu Killigrew z pobliskiego . Raport z 1715 roku opisywał zły stan fortu. Umocnienia cypla wzmocniono w 1730 roku, w 1793 roku zbudowano nowe baterie. W latach 80. XIX wieku w kanale estuarium założono pole minowe odpalane elektrycznie, w latach 90. powstały nowe baterie, a w 1901 roku nowe koszary.
W połowie XIX wieku wieża służyła jako zbrojownia i magazyn. Podczas II wojny światowej ponownie mieściła kasyno oficerskie i kwaterę główną dowódcy twierdzy Falmouth. Pendennis był wówczas głównym elementem obrony portu. Działa fortu po raz ostatni strzelały w 1944 roku, a w 1956 roku garnizon opuścił twierdzę.
Architektura Zamek z czasów Henryka VIII składa się z trzech części: centralnej okrągłej wieży artyleryjskiej, otaczającej ją niskiej platformy działowej oraz wysuniętego budynku wejściowego od strony placu apelowego. Obecny budynek wejściowy z okazałym wykuszem powstał w drugiej połowie XVI wieku w miejsce wcześniejszego.