Collegium Nobilium teatynów w Warszawie, także Collegium Varsoviense – elitarne kolegium prowadzone w Warszawie przez zakon teatynów w latach 1737–1783.
Historia Teatyni pojawili się w Warszawie w 1696 za sprawą biskupa warmińskiego Jana Stanisława Zbąskiego, który nabył dla nich rozległy pałac przy ul. Długiej (wówczas Szerokiej), wraz z ogrodem i zabudowaniami. Jeszcze przed utworzeniem Collegium Nobilium zakonnicy prowadzili tam działalność wychowawczą, a konwikt dla młodzieży szlacheckiej został ostatecznie zorganizowany przed 1720, prawdopodobnie w 1716. W 1737 zakonnicy przekształcili konwikt w pierwsze na terenie Rzeczypospolitej kolegium szlacheckie, wzorowane na elitarnych zakładach edukacyjnych Europy Zachodniej. Szkoła była przeznaczona przede wszystkim dla synów zamożnej szlachty i magnaterii. Zajęcia były prowadzone w dużej mierze w języku włoskim, a jej czesne wynosiło około 80–100 dukatów rocznie. Program nauczania obejmował między innymi naukę języka włoskiego, łaciny i francuskiego, a także rysunku, architektury, muzyki i malarstwa, natomiast z czasem poszerzono go o matematykę, fizykę i przyrodoznawstwo.