Jakub Szpądrowski (ur. ok. 1735–1739, zm. po 1781) – polski uczony, doktor nauk wyzwolonych i filozofii (magister artium et doctor philosophiae), wykładowca Akademii Krakowskiej, profesor poetyki i retoryki w Akademii Chełmińskiej oraz autor barokowych dramatów szkolnych.
Życiorys Studiował na Wydziale Filozoficznym (Sztuk Wyzwolonych) Akademii Krakowskiej. W 1759 roku uzyskał stopień bakałarza sztuk wyzwolonych (baccalaureus artium). 16 marca 1762 roku złożył egzamin magisterski i został uroczyście promowany na doktora nauk wyzwolonych i filozofii (magister artium et doctor philosophiae) pod prezydencją dziekana wydziału, prof. Stanisława Mamczyńskiego. Z racji uzyskanego doktoratu krakowskiego przysługiwało mu zwyczajowe szlachectwo akademickie (nobilitas academica).
W latach 1762–1764 prowadził wykłady w Krakowie jako lektor uniwersytecki. Następnie władze Akademii Krakowskiej skierowały go do pracy w podległej uczelni kolonii akademickiej – Akademii Chełmińskiej w Chełmnie (prowadzonej we współpracy z księżmi misjonarzami św. Wincentego a Paulo). W Chełmnie objął katedrę poetyki i retoryki.