Hieronima Przybyła i telewizyjnych (No To Co na przedmieściu, Przyśpiewki ludowe i Te opolskie dziouchy – przeboje No To Co). Poza tym liczne koncerty w kraju i za granicą (m.in. Czechosłowacja, Węgry, RFN, NRD, ZSRR, Bułgaria, Rumunia, Kuba, Francja, Szwecja, Finlandia, Wielka Brytania oraz ośrodki polonijne w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie).
Wśród wielu wyróżnień znalazły się m.in.: Nagrody Przewodniczącego Miejskiej Rady Narodowej na VI Krajowym Festiwalu Piosenki Polskiej Opole ’68 za piosenkę Po ten kwiat czerwony Dwie Srebrne Kotwice Sopockiego Lata '68 Nagroda „Kuriera Polskiego” Nagrody Przewodniczącego Komitetu ds. Radia i Telewizji za popularyzację polskiego folkloru Nagrody Ministra Kultury i Sztuki III stopnia – obie w 1969 Srebrnego Pierścienia na Festiwalu Piosenki Żołnierskiej Kołobrzeg ’70
Grupa No To Co po kilku zmianach w składzie i bez swoich najważniejszych filarów (od końca 1970 bez Jerzego Grunwalda, od 1971 bez Piotra Janczerskiego i od 1974 bez Jerzego Rybińskiego, który przeszedł do zespołu Andrzej i Eliza) do stycznia 1977 roku działała pod kierownictwem Jerzego Krzemińskiego, które przejął Bogdan Borkowski i ciągle zmieniała swój skład, realizując jeszcze program z okazji swojego 13-lecia i przestała istnieć w 1980 roku (niektóre źródła podają, że w 1981).