mały|321x321px|Orszak daimyō wyruszający z Edo, grafika z cyklu Pięćdziesiąt trzy stacje na gościńcu Tōkaidō autorstwa Hiroshigego Andō Sankin kōtai (jap. 参勤交代) – polityka zmiennego uczestnictwa w służbie wprowadzona przez siogunat za rządów Iemitsu Tokugawy w 1635 roku w celu kontroli panów feudalnych i zapobiegania buntom. Zmuszała ona daimyō do cyklicznego pobytu w Edo, poza swoimi posiadłościami, oraz utrzymywania tam rezydencji i pozostawiania części rodziny, w tym żony, w charakterze zakładników.
Historia Chociaż sankin kōtai ustanowione zostało w epoce Edo, zwyczaj ten wywodził się z podobnych praktyk w Japonii sięgających pierwszego siogunatu Kamakura w XII wieku. W okresie Azuchi-Momoyama Hideyoshi Toyotomi nakazywał swoim wasalom przybywanie do zamku Fushimi w Kioto, lub do Osaki. Wśród nich od 1586 roku był Tokugawa Ieyasu, który w 1603 r. został pierwszym siogunem z rodu Tokugawa. Tokugawowie przekształcili i sformalizowali ten system, wprowadzając w 1635 roku formalny wymóg obecności w Edo. Początkowo przymus podróży dotyczył tozama-daimyō, czyli rodów, które uznały władzę Tokugawów dopiero po bitwie pod Sekigaharą, a od 1642 r. objął również fudai-daimyō.