Zadanie to było szczególnie utrudnione przez to, że liczba mostów na wielu rzekach przecinających trakty prowadzące do Edo była ograniczona, prawdopodobnie częściowo ze względów militarnych, ponieważ mogłyby one posłużyć do szybkiego przemieszczenia wojsk w razie buntu, wymuszając pokonywanie ich w bród.
System sankin kōtai miał duży wpływ na rozwój miasta Edo, szacuje się, że na początku XVIII wieku około 25–30% populacji miasta przybyło do niego z domen feudalnych, z czego jedna trzecia towarzyszyła daimyō w czasie okresowych podróży.
W 1862 r. siogunat wydał dekret łagodzący zasady sankin kōtai, mający na celu zmniejszenie związanych z nim obciążeń finansowych, co umożliwiłoby intensyfikację działań na rzecz ochrony wybrzeży. Od tej pory, większość daimyō zobowiązano do podróży do Edo jedynie raz na 3 lata i pozostawania w nim na 100 dni, a stałe zamieszkiwanie tam przez ich rodziny przestało być obowiązkowe. W 1864 r. podjęto próbę cofnięcia reformy, ale w obliczu słabości siogunatu rozkazy zostały zignorowane.
Przypisy
Kategoria:Historia prawa japońskiego