W kolejnym badaniu na zwierzętach wykazano, że cyklobenzapryna hamuje mono- i polisynaptyczne odruchy rdzeniowe poprzez mechanizmy zależne od receptorów 5-HT2.

Cyklobenzapryna jest strukturalnie i farmakologicznie zbliżona do trójcyklicznych leków przeciwdepresyjnych. W badaniach in vitro wykazuje funkcjonalny antagonizm wobec receptorów serotoninowych 5-HT2A, receptorów α1-adrenergicznych, receptorów histaminowych H1 oraz receptorów muskarynowych M1. W badaniach na zwierzętach obserwowano również nasilanie działania noradrenaliny, działanie przeciwcholinergiczne i uspokajające.

Mechanizm, poprzez który cyklobenzapryna zmniejsza objawy fibromialgii, pozostaje nieznany. Nie ustalono, które z jej działań receptorowych odpowiadają za skuteczność kliniczną w tym wskazaniu.

Farmakokinetyka Biodostępność cyklobenzapryny po podaniu doustnym wynosi około 33–55%. Lek silnie wiąże się z białkami osocza i podlega krążeniu jelitowo-wątrobowemu.

Cyklobenzapryna jest intensywnie metabolizowana. W N-demetylacji uczestniczą izoenzymy cytochromu P450 CYP3A4 i CYP1A2, a w mniejszym stopniu CYP2D6. Lek jest wydalany przede wszystkim przez nerki w postaci glukuronidów.