Adam Stanisław Peiper (ur. 13 stycznia 1895 w Przemyślu, zm. wiosną 1940 w USRR) – polski prawnik i oficer rezerwy, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się 13 stycznia 1895 w Przemyślu, w rodzinie adwokata Leona Peipera (1865–ok. 1942) i Idy z Rothenbergów. Był bratem Michała (ur. 1892), adwokata, kapitana artylerii rezerwy Wojska Polskiego.
W czasie I wojny światowej walczył w szeregach cesarsko-królewskiej Obrony Krajowej. Jego oddziałem macierzystym był 45 pułk haubic polowych OK. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 września 1915. Później został przemianowany na oficera zawodowego cesarskiej i królewskiej armii, wcielony do 24 pułku haubic polowych (późniejszego 124 pułku artylerii polowej) jako oddziału macierzystego z pozostawieniem w 45 pułku haubic polowych OK, późniejszym 145 pułku artylerii polowej OK. Awansował na porucznika ze starszeństwem z 1 listopada 1916.
Z dniem 1 listopada 1918 został przyjęty do Wojska Polskiego z byłej armii austro-węgierskiej, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia porucznika ze starszeństwem od dnia 1 listopada 1916 i przydzielony do referatu uzbrojenia i amunicji Dowództwa Okręgu Wojskowego PrzemyślDz. Rozk. Wojsk. Nr 23 z 1 marca 1919, poz. 745.Dz. Rozk. Wojsk. Nr 25 z 6 marca 1919, poz.