Rajd na Hammelburg – operacja wojskowa armii amerykańskiej, której celem było uwolnienie alianckich jeńców wojennych z obozu jenieckiego znajdującego się na terenie byłego poligonu wojskowego w Hammelburgu pod koniec II wojny światowej.

Słabo zaplanowana akcja, przeprowadzona bez zgody wyższego dowództwa i z użyciem niedostatecznych sił, zakończyła się całkowitą porażką i zniszczeniem amerykańskiego zgrupowania, co było ewenementem na tym etapie wojny.

Geneza 23 marca 1945 roku, w dniu przekroczenia Renu przez amerykańską 3 Armię pod dowództwem gen. George’a S. Pattona, generał otrzymał wiadomość, że jego zięć, ppłk. John K. Waters, prawdopodobnie przebywa w obozie jenieckim w Hammelburgu. 26 marca odbyła się narada z udziałem przełożonych Pattona – Dwighta D. Eisenhowera i Waltera Bedella Smitha – oraz samego Pattona. Podczas spotkania Patton wspomniał, że 4 Dywizja Pancerna – a konkretnie jej zgrupowanie uderzeniowe Combat Command B, znajdujące się najbliżej obozu w Hammelburgu – mogłaby przeprowadzić operację uwolnienia jeńców. Bezpośrednio po naradzie generał Smith zabronił dowódcy 4 Dywizji Pancernej, gen.-bryg. Williamowi Hoge’owi, użycia Combat Command B do rajdu na Hammelburg, ponieważ nie dostrzegał w tej akcji żadnego istotnego celu militarnego, a także znał skłonność Pattona do samowolnego podejmowania decyzji.