W sierpniu 1931 został mianowany sędzią śledczym w wojskowych sądach z równoczesnym przesunięciem w WSO X na stanowisko sędziego śledczego. W czerwcu 1933 został mianowany podprokuratorem przy wojskowych sądach okręgowych z równoczesnym przeniesieniem do Prokuratury przy WSO X na stanowisko podprokuratora. W 1936 został mianowany sędzią rejonowym z równoczesnym przeniesieniem do Wojskowego Sądu Rejonowego w Bydgoszczy na stanowisko kierownika. Na stopień majora awansował ze starszeństwem z 19 marca 1938 i 4. lokatą w korpusie oficerów audytorów. W tym samym roku został przeniesiony do Wojskowego Sądu Rejonowego w Tarnopolu na stanowisko kierownika i pozostał nim do września 1939.

W grudniu 1939 wraz ze szwagrem Tadeuszem Tarasem przedostał się przez Włochy do Francji. 8 lutego 1940 został sędzią Sądu Polowego nr 2 przy 1 Dywizji Grenadierów. W kwietniu i maju pełnił obowiązki szefa tegoż sądu. W czerwcu tego roku wziął udział w kampanii francuskiej. Po rozwiązaniu sądu uniknął niewoli niemieckiej i przez Szwajcarię i Cypr dostał się na Bliski Wschód. W Armii Polskiej na Wschodzie pełnił służbę w Sądzie Polowym Dowództwa Armii Polskiej na Wschodzie oraz Sądach Polowych nr 12 i 13, a od 1 grudnia 1942 do 19 grudnia 1943 był szefem Sądu Polowego 5 Kresowej Dywizji Piechoty.