Ten okres walki przeciwko panowaniu tureckiemu nosi nazwę bułgarskiego odrodzenia narodowego, którego idee zostały po raz pierwszy wyrażone w Słowianobułgarskiej historii (napisanej w 1762 roku, opublikowanej w 1844) mnicha Paisjusza Chilendarskiego.
W Bułgarii epoka odrodzenia przypada na schyłek XVIII i początek XIX wieku, tzn. dwa-cztery wieki później niż w innych krajach europejskich. Renesans bułgarski obejmuje dwa okresy. Pierwszy okres trwał od lat 20. do 50. XIX wieku i cechował się próbami postawienia problemów etycznych, psychologicznych i socjologicznych (, i in.). Okres ten znalazł swoje logiczne uwieńczenie w systemie filozoficznoprzyrodniczym Petyra Berona i materializmie . Okres drugi obejmuje lata 60.–70. XIX wieku. Pierwszym myślicielem epoki Renesansu, który publikował swoje prace w języku ojczystym, był .
W połowie XIX w. Bułgaria jeszcze znajdowała się pod panowaniem sułtańskiej Turcji. Na ucisk ze strony zaborców lud bułgarski reagował żywiołowymi powstaniami chłopskimi. Na początku lat 70. w kraju narastała sytuacja rewolucyjna . Wybitnymi ideologami ruchu wyzwoleńczego byli Wasił Lewski i działacz Oświecenia Luben Karawełow, który opierając się na ideach Ludwiga Feuerbacha i Czernyszewskiego, propagował filozofię materialistyczną. Przywódcą rewolucyjnej demokracji w Bułgarii lat 70.