W korze i miękiszu rdzeniowym licznie występują druzy szczawianu wapnia.
Liść Blaszka ma budowę grzbietowo-brzuszną. Jednowarstwową epidermę pokrywa gruba kutykula. Pod skórką leży pojedyncza warstwa miękiszu palisadowego oraz luźny miękisz gąbczasty z przestworami, zawierający lokalnie skrobię i taniny. W nerwie głównym występuje jednowarstwowa hipoderma, kora zewnętrzna kolenchymatyczna (3–5 warstw) i wewnętrzna parenchymatyczna (4–8 warstw), rozdzielone pojedynczą warstwą rytidomów. Sklerenchymatyczna pochewka wiązkowa (3–5 warstw) jest ciągła od dołu i skupiona od góry. Układ przewodzący nerwu tworzy pierścień kolateralny otwarty z endarchicznym ksylemem (łyko zewnętrzne: 12–15 warstw, metaksylem: 2–4 warstwy, protoksylem wewnętrzny). Za protoksylemem po stronie doosiowej leżą 5–8-warstwowe skupienia łyka oraz cztery dodatkowe, boczno-symetryczne wiązki koncentryczne zamknięte. Mniejsze nerwy są kolateralne i zamknięte. Druzy szczawianu wapnia występują w korze, łyku i rdzeniu. Liść jest hipostomatyczny z aparatami anomocytycznymi (szczelina 12,96 µm) i jednokomórkowymi włoskami typu Combretum o bulwiastej nasadzie i średniej długości 749,22 µm.