Chińsko-amerykański sinolog stwierdza, że Chińczycy uznawali podpisane z obcymi mocarstwami traktaty za nierównoprawne, „ponieważ nie były one negocjowane przez państwa traktujące się jak równe sobie, lecz zostały narzucone Chinom po wojnie, a także dlatego, że naruszały suwerenne prawa Chin (...), redukując je do statusu półkolonii”.
Porty traktatowe alt=|mały|Mapa chińskich portów traktatowych w XIX i na początku XX wieku Porty traktatowe były wyznaczonymi chińskimi miastami, które na mocy nierównoprawnych traktatów zostały otwarte dla zagranicznego handlu i osadnictwa.
Koncesje i terytoria dzierżawione Koncesje były enklawami w chińskich miastach, które zostały wydzierżawione obcym mocarstwom, były przez nie zarządzane i zajmowane. Cudzoziemcy uzyskali w nich prawo do swobodnego osiedlania się, handlu, podróżowania i prowadzenia działalności misyjnej. Niektóre z tych terytoriów zostały bezpośrednio wydzierżawione przez obce mocarstwa, co faktycznie wyłączyło je spod kontroli lokalnych władz i uczyniło z nich de facto kolonie. Inwentarz wszystkich koncesji wraz z badaniem ich statusu, sporządzony w 1937 roku przez W. C. Johnstone’a, pokazuje, że oprócz dwóch osiedli międzynarodowych w Szanghaju i Xiamen istniały łącznie 23 zagraniczne koncesje należące do 8 państw w 10 chińskich miastach.