Pawilony pokryto zieloną dachówką, a do dekoracji ich wnętrz użyto onyksu, złota, kości słoniowej oraz szlachetnych gatunków drewna.

Dwoma największymi pawilonami były Pawilon Wschodni i Pawilon Zachodni, usytuowane pośrodku krótszych boków dziedzińca. Z całego kompleksu do dziś zachowały się tylko ruiny.

Pawilon Zachodni Pawilon Zachodni pełnił funkcję reprezentacyjną; archeolodzy identyfikują go jako prawdopodobną salę tronową sułtana.

Główną salę pawilonu wzniesiono na planie kwadratu o wymiarach 13 na 13 metrów, ze ścianami o grubości 1,45 m i wysokości około 13 m. Budynek po powstaniu nie podlegał znaczącym przebudowom.

W każdej z czterech ścian pawilonu znajduje się otwór drzwiowy o szerokości 3,30 m. Trzy z nich prowadziły bezpośrednio na dziedziniec, natomiast czwarte drzwi wiodły do przyległego do pawilonu zespołu mniejszych pomieszczeń. Zachowane elementy kamiennych panewek wskazują, że znajdowały się tu dawniej dwuskrzydłowe, drewniane drzwi.

Zachodnią część pawilonu zajmował zespół pomieszczeń o wymiarach 6,85 na 4,40 metra, prawdopodobnie pełniący funkcję sali tronowej. Jego boczne usytuowanie – wymuszone obecnością basenów w sali głównej – pozwalało na zasłonięcie sułtana podczas audiencji.