Rozwiernik białawy (Tubulicrinis medius (Bourdot & Galzin) Oberw.) – gatunek grzybów z rzędu szczeciniakowców (Hymenochaetaceae).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Subulicrinis, Hymenochaetaceae, Hymenochaetales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy opisali go w 1913 r. Hubert Bourdot i Amédée Galzin jako podgatunek powłocznicy Peniophora glebulosa subsp. media. W 1956 r. Marinus Anton Donk przeniósł go do rodzaju Tubulicrinis i podniósł do rangi gatunku. Synonimy: Peniophora glebulosa subsp. media Bourdot & Galzin 1913 Peniophora subalutacea subsp. media (Bourdot & Galzin) Bourdot & Galzin 1928 Polską nazwę zaproponował Władysław Wojewoda w 2003 r.
Morfologia Owocnik Jednoroczny, rozpostarty, o długości do 10 cm, cienki. Powierzchnia hymenialna bladożółtawopłowa, podczas wysychania pękająca. Cechy mikroskopowe System strzępkowy monomityczny. Strzępki cienko- lub grubościenne, z licznymi sprzążkami i sporadycznym rozgałęzieniami, o średnicy 2–4 µm. Cystydy nieamyloidalne lub słabo amyloidalne, liczne, rurkowate, o długości 90–130 µm i średnicy 5,5–10 µm w najszerszym miejscu, grubościenne, często wyrastające z rozgałęzionej podstawy i sprawiające wrażenie zakorzenionych.