W postaci Julii Nikolaidis krytycy dopatrują się alter ego samej autorki, zdolnej zarówno podziwiać przywódcę, jak i rozumieć sprzeczności jego charakteru.

Działalność polityczna i społeczna Mannin była przez całe życie socjalistką, feministką i antyfaszystką. W latach 30. współorganizowała działania u boku amerykańskiej anarchistki rosyjskiego pochodzenia Emmy Goldman na rzecz hiszpańskich sił anarchosyndykalistycznych walczących z Franco; działała też m.in. w organizacjach Workers Relief for the Victims of German Fascism oraz Spanish Medical Aid Society. Później, wraz z mężem Regiem Reginaldem, agitowała na rzecz , popierała ruchy wyzwolenia Afryki, a jako jedna z niewielu osób na powojennej lewicy broniła praw Palestyńczyków. W swoich powieściach dokumentowała podczas powstania Izraela w 1948 oraz wynikającą z nich tragedię Nakby. Iracki krytyk i pedagog Ahmed Al-Rawi określił ją jako pisarkę postkolonialną. Jej twórczość silnie rezonowała ponadto z kwestiami praw kobiet i praw pracowniczych.

Życie prywatne Mannin znana była także ze swoich głośnych romansów;