Badania naukowe Najważniejszym dowodem łączącym tsunami w Japonii z trzęsieniem ziemi na Wybrzeżu Północno-Zachodnim są badania słojów drzew (dendrochronologia), które wykazały, że kilka „lasów widmo” żywotnika olbrzymiego w Oregonie i Waszyngtonie, których drzewa zginęły wskutek obniżenia się przybrzeżnych lasów do strefy pływów podczas trzęsienia ziemi, ma najbardziej zewnętrzne słoje przyrostu powstałe w 1699 roku – ostatnim sezonie wegetacyjnym przed tsunami. Dotyczy to zarówno śródlądowych skupisk drzew, takich jak jedno nad rzeką Copalis w Waszyngtonie, jak i skupisk pni drzew, które znajdują się obecnie pod powierzchnią oceanu i odsłaniają się jedynie podczas odpływu.
Warstwy osadów w tych miejscach wykazują wzorzec zgodny z wydarzeniami sejsmicznymi i tsunami z tego okresu. Próbki rdzeni z dna oceanicznego, a także próbki materiału osuwiskowego z niektórych osuwisk wywołanych trzęsieniem ziemi na Wybrzeżu Północno-Zachodnim, również potwierdzają ustalenia dotyczące czasu wystąpienia tego wydarzenia.