w subhymenium o średnicy 2–5,5 µm i cienkich ścianach (0,2 µm), w tramie o średnicy 2–4,5 µm i ścianach cienkich do nieco pogrubionych (do 0,6 µm). Strzępki gładkie, bez sprzążek, z wyraźnym doliporem, o jednolitej zawartości. Brak cystyd. Podstawki szkliste, w stanie dojrzałym maczugowate z trzonkiem, młode – maczugowate, o wymiarach 15–22 × 6,5–8 µm, cienkościenne, gładkie, bez sprzążki u podstawy, o jednorodnej zawartości; z czterema elipsoidalnymi do maczugowatych epibasidiami (7–9,5 × 4,8–5,3 µm), z pojedynczą, cylindryczną, zazwyczaj nierozgałęzioną i powyginaną sterygmą (ok. 12–15 × 1,8 µm). Bazydiospory szkliste, o kształcie od niemal kulistego do szeroko elipsoidalnego, z małym wyrostkiem wnęki, o wymiarach 6,5–7,5 (-9) × 4,2–5,2 µm, cienkościenne, gładkie, nieamyloidalne; kiełkując wytwarzają 1–3 (-4) mniej lub bardziej szydłowate wyrostki o wymiarach do 7 × 1,5 µm.
Występowanie i siedlisko Podano występowanie śluzowoszczki białawej także w Polsce.
Nadrzewny grzyb saprotroficzny. Występuje w lasach i zaroślach na leżących na ziemi gałęziach drzew liściastych.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Śluzowoszczkowate