Według dostępnych źródeł dorastała przy niewielkim zaangażowaniu rodziców; służba przebierała ją za postaci z obrazów i książek, natomiast jej guwernantka, panna Scarth, miała dręczyć i zmuszać do jedzenia, co przyczyniło się do trwałej awersji do pokarmów.
W 1911, po rozwodzie rodziców, przeniosła się z matką do Londynu, gdzie za pośrednictwem jej przyjaciół zetknęła się z tamtejszym środowiskiem literackim. Wraz z artystką i modelką , przyjaciółką z czasów szkolnych, wynajęła mieszkanie przy , co zapoczątkowało jej wieloletni związek z tą dzielnicą. Wkrótce związała się z grupą modernistów znanych jako wortycyści, założoną w 1914 przez Wyndhama Lewisa. Grupa spotykała się m.in. w restauracji Eiffel Tower przy , którą Cunard określała jako swój „duchowo-cielesny dom”. Utrzymywała również kontakty ze środowiskiem Bloomsbury oraz z kręgami surrealistów i dadaistów. W 1916 poślubiła australijskiego oficera ; para rozstała się po dwóch latach, a rozwód nastąpił w 1925.