wśród współtwórców znalazł się także W.E.B. DuBois. Publikacja była przedstawiana jako jedno z pierwszych szeroko zakrojonych opracowań zjawisk, które historyk określił później mianem Czarnego Atlantyku. Cunard wyjaśniała, że książka powstała z potrzeby udokumentowania zmagań i osiągnięć, prześladowań oraz oporu ludności czarnoskórej. W przygotowaniu publikacji pomógł jej pisarz i krytyk , dyrektor londyńskiej oficyny . Cunard twierdziła, że „najżywotniejsze siły rasy murzyńskiej” dostrzegły w komunizmie system zdolny do ostatecznego zniesienia barier rasowych i różnic klasowych. W późniejszej krytyce zwracano jednak uwagę, że książka utrwalała niektóre stereotypy oraz nierówności w relacjach władzy, które autorka starała się podważać.

Działalność polityczna i dziennikarska mały|Portret Cunard Nancy autorstwa (ok. 1923) Pod wpływem Crowdera, który – jak później przyznała – „stworzył ją” jako aktywistkę, studiowała problem nierówności rasowych na Karaibach, w Europie i Stanach Zjednoczonych, angażując się w rozwijający się ruch na rzecz praw obywatelskich. Przez dwie dekady (1933–1953) pracowała jako korespondentka , dla której relacjonowała m.in. kryzys abisyński (etiopski) w 1935. Problematykę rasową poruszała również w artykułach publikowanych w różnych gazetach przez kolejne trzy dekady.