Zygmunt Władysław Gustaw Waydowicz (ur. 25 lutego 1892 we Lwowie, zm. w Londynie) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 25 lutego 1892 we Lwowie.
W czasie I wojny światowej służył w II Korpusie Polskim w Rosji. W stopniu porucznika wziął udział w bitwie pod Kaniowem (11 maja 1918), w której wyróżnił się męstwem w starciach z oddziałami niemieckimi. Za czyny bojowe pod Kaniowem został odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari.
Po odzyskaniu niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 w korpusie oficerów piechoty. Pełnił służbę zawodową w 65 pułku piechoty w Grudziądzu. Ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1932 został awansowany na stopień majora w korpusie oficerów piechoty. W czerwcu 1934 został przeniesiony z 65 pp do 66 pułku piechoty w Chełmnie na stanowisko kwatermistrza. Następnie został przeniesiony do dyspozycji szefa Biura Personalnego Ministerstwa Spraw Wojskowych z przydziałem do Oddziału II Sztabu Głównego.