Po powrocie do kraju służył w Wojsku Polskim (1919–1925) uczestnicząc w wojnie polsko-bolszewickiej. Najpierw był kierownikiem robót w dziale budowy i zakwaterowania Dowództwa Okręgu Generalnego Warszawy (10 grudnia 1919 roku – 20 sierpnia 1920)Виктория Николаевнa Струнинa, Адам Генрих: человек, каких редко встретишь в этом мире, в: Караимы. Караи. Крымские Караимы. Crimean Karaites. Крымские караимы-тюрки. » Культура и Наука Караимов » Архитектура » [dostęp 30.09.2026], następnie szefem Komisji Cenzury, a potem kierownikiem działu technicznego w V Departamencie Budownictwa i Zakwaterowania Dowództwa Okręgu Generalnego Warszawy (Rejon I). Następnie odbył pięciomiesięczny kurs w Wielkopolskiej Szkole Chorążych w Bydgoszczy (5 listopada 1921 – 14 kwietnia 1922). 27 marca 1924 roku awansował do stopnia podpułkownika i został mianowany zastępcą szefa służby administracyjnej Zarządu Inżynieryjno-Saperskiego Dowództwa Okręgu Korpusu (I) w Warszawie). W 1925 przeszedł w stan spoczynku w stopniu pułkownika. Następnie okręgowy inspektor budowlany zarządu miasta Warszawy. Prowadził także prywatne biuro projektowe, w tym okresie realizujące głównie projekty w sferze mieszkalnictwa. W okresie międzywojennym był prezesem Towarzystwa Pomocy Polakom pozostałym na Krymie w Warszawie.