Główny udział w projektowaniu zbiornikowca mieli inżynierowie J. Bilski i K. Miklaszewski. Projekt zbiornikowca wodnego oznaczono numerem ZW2.
Budowę wszystkich trzech jednostek (2 paliwowych i 1 wodnej) powierzono Wrocławskiej Stoczni Rzecznej, lecz Z-9 został jeszcze doposażony w Stoczni „Wisła” w Gdańsku-Stogach. Z-9 został wodowany 1 sierpnia 1970 roku. Wszedł on do służby 15 maja 1971 roku. Dane taktyczno-techniczne Kadłub i wymiary Kadłub zbiornikowca Z-9 został wykonany ze stali, był przystosowany do pływania po pokruszonym lodzie i prezentował typowy dla zbiornikowców układ z podwyższonym dziobem, niskim śródokręciem oraz nadbudówką na rufie. W dziobówce mieściły się: pomieszczenia techniczne, gospodarcze, dziobowa siłownia pomocnicza oraz awaryjny zespół prądotwórczy. Pokład dziobówki mieścił armatę ZU-23-2M Wróbel oraz urządzenia cumowniczo-kotwiczne. Na śródokręciu znajdowały się zbiorniki wody pitnej ze stali nierdzewnej oraz łódź ratowniczo-robocza, natomiast nad nimi biegł pomost komunikacyjny. Przy wyporności pełnej wysokość wolnej burty na śródokręciu wynosiła zaledwie 43 cm. Na rufie umieszczono jednokondygnacyjną nadbudowę z dwukondygnacyjną nadbudówką. W nadbudowie znajdowały się: kajuty załogi, mesa, kambuz, magazyny prowiantu, sanitariat oraz szyb maszynowy.