Miejscowość stała się później wsią szlachecką należącą do lokalnej szlachty wielkopolskiej z rodu Klonowieckich , Klonowskich lub Klunowskich, którzy od nazwy wsi przyjęli swoje odmiejscowe nazwisko, a później także do Przetockich, Sepińskich, Żegrowskich, Bieganowskich. W 1467 leżała w powiecie kościańskim Korony Królestwa Polskiego. W 1451 leżała w parafii Goniębice.
W 1303 jako pierwszego właściciela odnotowano komesa Boguchwała z Klonowca. W latach 1388–1398 odnotowany został przy dwóch procesach sądowych Wojciech Klonowiecki z Klonowca. W 1393 Jasiek Klunowski wraz z siostrami prowadził spór sądowy o ujazd rozgraniczający posiadłości Szymona Grunowskiego z dobrami klonowieckimi. W 1399 Michał Stosz toczył proces z Szymonem Grunowskim o granice pomiędzy Klonowcem i Żakowem, a Goniębicami i Piotrowicami należącymi do Szymona Grunowskiego. W 1408 Dziersław Klonowiecki oraz brat Szymona Grunowskiego Jakusz Wyciążkowski ozgraniczyli wsie Klonowiec i Żakowo Dziersława z Goniębicami i Piotrowicami Jakusza.