Pierwotna osada leżała nieco na zachód od dzisiejszej.
Podczas wojny trzynastoletniej (1454-1466) Polski z zakonem krzyżackim wieś została spustoszona i pozostawała opuszczona przez półtora wieku. W 1605 r właściciel wsi Maciej Knibawski sprowadził z Brandenburgii i Pomorza Zachodniego 20 rodzin niemieckich ewangelików. Osadnicy otrzymali dziesięcioletnie zwolnienie z wszelkich opłat. Sołtys Peter Guss, otrzymał w użytkowanie 5 włók ziemi (ponad 80 ha), gburzy i karczmarz po 3 włóki, a przybyły z nimi pastor luterański 2 włóki.
Około 1880 r. wieś składała się z wolnego sołectwa, 25 zagród gburskich i 21 zagrodników, zamieszkałych w 56 domach.
Na koniec 1892 r. mieszkało we wsi 71 Kaszubów (60 katolików i 11 ewangelików) oraz 463 Niemców (3 katolików i 460 ewangelików).
W latach II wojny światowej Niemcy, w ramach systemowych zmian nazewniczych, odeszli od historycznej nazwy z czasów pruskich Klobschin, z wyraźnie słyszalnym słowiańskim rdzeniem, na rzecz ahistorycznej BurchardsdorfGermanizacja nazw miejscowości w okręgu Rzeszy Gdańsk-Prusy Zachodnie 1939-1945. Wybór źródeł. Wstęp i opracowanie Mateusz Kubicki. Wydawnictwo IPN. Gdańsk-Warszawa 2012. s.54.