sulcus intermedius posterior) na leżący przyśrodkowo pęczek smukły i leżący bocznie pęczek klinowaty.
Budowa wewnętrzna Wewnątrz rdzenia znajduje się istota szara, a na zewnątrz istota biała (odwrotnie niż w mózgowiu, gdzie istota biała znajduje się pod istotą szarą). Przez jego środek przebiega bardzo wąski kanał środkowy rdzenia (łac. canalis centralis), który ku górze przechodzi w kanał środkowy rdzenia przedłużonego. Kształt i wielkość kanału środkowego są zmienne, zależnie od odcinków rdzenia, ponadto w części dolnej, a więc w obrębie stożka rdzeniowego, tuż przed swoim ślepym zakończeniem w początkowym odcinku nici końcowej, kanał środkowy rozszerza się tworząc komorę końcową (łac. ventriculus terminalis).
U ssaków położenie stożka rdzeniowego, wskazujące koniec rdzenia kręgowego, jest różne. U człowieka koniec ten leży między drugim a trzecim kręgiem lędźwiowym, u psa przy szóstym kręgu lędźwiowym, u bydła i konia sięga kości krzyżowej, zaś u kota jest stosunkowo najdłuższy spośród wymienionych zwierząt.