Fortuna – w mitologii rzymskiej bogini kierująca ludzkimi losami jako bóstwo zarazem szczęścia i nieszczęścia.
W mitologii Jako pierwiastek Losu jej męskim odpowiednikiem był Fors; niekiedy łączono ich w jedno bóstwo Fors Fortuna występujące w podwójnej postaciP. Grimal: Słownik mitologii…, dz. cyt., s. 106.. U Rzymian była odpowiednikiem greckiej bogini przypadku Tyche. Według sprzecznych danych o jej pochodzeniu była siostrą nereid i córką Nereusa albo tytana OkeanosaL. Stankiewicz: Ilustrowany słownik mitologii…, dz. cyt., s. 140. bądź Prometeusza lub samego Zeusa (Jowisza)W wypadkach wątpliwych za ojca zawsze uważano Zeusa jako wspólnego ojca bogów i ludzi (J. Parandowski: Mitologia, dz. cyt., s. 121).. Wprowadzenie jej kultu w Rzymie już w VI wieku p.n.e. przypisywano Serwiuszowi Tuliuszowi, który dzięki jej przychylności miał z niewolnika stać się królemMiał być też przez nią odwiedzany jako kochanek (P. Grimal, dz. cyt., s. 106).. Podobnie jak cześć dla Tyche na greckojęzycznym wschodzie, kult Fortuny żywy już w czasach republiki, nasilił się jeszcze i rozpowszechnił w epoce cesarstwa. „Ślepej losów szafarce” (Naruszewicz) oddawano cześć w wielu miastach imperium jako ich opiekunce (co zwykle symbolizowała corona muralis na jej głowie), zwłaszcza portowych – jako patronce również żeglarzyJ. Parandowski, dz. cyt., s.