często łączono ich w jedno bóstwo w podwójnej postaci pod mianem Fors Fortuna. thumb|180px|left|Rewers monety z typowym wyobrażeniem Fortuny (przerys) W sztuce Fortunę przedstawiano siedzącą bądź stojącą z rogiem obfitości i nierzadko z zawiązanymi oczami (ślepą)Słownik kultury antycznej. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1988, s. 160.. Na rewersach rzymskich monet ukazywana jest najczęściej ze sterem (jako sternik życia ludzkiego) i rogiem obfitości, często z kołem (rota Fortunae) u boku, czasem z gałązką oliwną i paterą; na monetach cesarstwa z przydomkami jak: Fortuna Augusti, Fortuna Felix, Fortuna Victrix, Fortuna populi RomaniHelmut Kahnt: Das grosse Münzlexikon von A bis Z. Regenstauf: Battenberg/H. Gietl, 2005, s. 140; por. B. Ralph Kankelfitz: Römische Münzen von Pompejus bis Romulus. Augsburg: Battenberg, 1996, s. 27..
W tradycji kulturowej Jako bogini szczęśliwego przypadku dała początek takim powiedzeniom jak: Fortuna tibi est (szczęście ci sprzyja) czy fortis Fortuna adiuvat (u Cycerona, Terencjusza)Także u Plauta w przysłowiu: sapiens ipsus fingit fortunam sibi (Słownik łacińsko-polski (red. M. Plezia). Warszawa: PWN, 1962, t. II, s. 580).