Czasownik posiłkowy – część mowy, która ma właściwości składniowe i morfologiczne czasowników danego języka, jednak w przeciwieństwie do nich nie ma żadnego znaczenia własnego, a spełnia jedynie funkcje gramatyczne (w szczególności służy do tworzenia form złożonych).
Wśród czasowników posiłkowych można znaleźć czasowniki spełniające jedynie taką rolę, jak również czasowniki, które w innych zastosowaniach są normalnymi czasownikami ze znaczeniem własnym.
Czasowniki posiłkowe w wybranych językach Język polski Czasownikiem posiłkowym jest czasownik „być” używany do tworzenia czasu przyszłego złożonego – np. „będę jechał”, „będziesz pić”.
W dawnym języku polskim czas przeszły oraz zaprzeszły również tworzyło się za pomocą czasownika posiłkowego „być”: widział jeśm, widzieli jeście itd. (ad. – w rzeczywistości regularne, późniejsze formy to myśmy widzieli byli, jam widział był) Pozostałością po tym są ruchome końcówki: żeśmy widzieli, żebyśmy poszli, wyście to zabrali?