Działa głównego kalibru rozmieszczone były zwykle w wieżach, po jednej na dziobie i na rufie, działa pomocniczego kalibru w kazamatach lub stanowiskach na burtach.
Ostatnie krążowniki pancerne miały silniejsze uzbrojenie, rozmieszczone w wieżach. Stosowano większą liczbę dział głównego kalibru lub nawet dwóch głównych kalibrów. Francuski „Waldeck Rousseau” (1906) miał 14 dział 194 mm, brytyjski HMS „Warrior” (1906) – 6 dział 234 mm i 4 działa 190 mm. Niemiecki „Blücher” (1909) miał aż 12 dział 210 mm i 6 dział 150 mm, a rosyjski „Ruryk” (II) (1908) – 4 działa 254 mm, 8 dział 203 mm i 20 dział 120 mm. Najsilniejsze japońskie krążowniki pancerne typu Ibuki (przeklasyfikowane później nawet „na wyrost” jako krążowniki liniowe) miały 4 działa 305 mm, 8 dział 203 mm i 14 dział 120 mm.