Budowę pierwszego egzemplarza rozpoczęto pod koniec 1952. Następnie przyszło załamanie planów produkcyjnych wrocławskiego Pafawagu, w związku z czym, po wykonaniu podwozi i nadwozi wagonów, prace wstrzymano. Na początku 1954, po pokonaniu trudności, zakład powrócił do produkcji prototypu. Niektóre części do jednostki, których nie można było wykonać na miejscu, dostarczyły inne przedsiębiorstwa, w tym również niezwiązane z branżą kolejową. Montaż końcowy rozpoczęto w połowie marca i zaplanowano wówczas, że potrwa on do lipca. Ostatecznie skład został ukończony 20 kwietnia, o czym pracownicy Pafawagu zameldowali o godz. 11:30.
W latach 1954–1956 wykonano łącznie 20 jednostek typu 1B/2B. Były to pierwsze EZT zaprojektowane w powojennej Polsce, a także pierwsze EZT wyprodukowane przez te zakłady.
Konstrukcja Nadwozie Elektryczne zespoły trakcyjne serii EW53 składały się z trzech wagonów – skrajnych rozrządczych typu 1B i środkowego silnikowego typu 2B. Wagony w składzie były połączone ze sobą sprzęgami krótkimi, które mogły być rozłączane jedynie w warunkach warsztatowych. Jednostki natomiast łączono za pomocą sprzęgu samoczynnego.