akt II OSK 1160/07..
Liczba szlachty Udział stanu szlacheckiego w całkowitej populacji Rzeczypospolitej nie został dotąd precyzyjnie oszacowany dla całości terytorium; zadanie to utrudnia fragmentaryczność źródeł i różnice w metodach badawczych. Witold Kula obliczył w 1951, że w Wielkopolsce, Małopolsce i Mazowszu szlachta stanowiła średnio 9,8% ogółu mieszkańców i stąd w historiografii polskiej drugiej połowy XX w. przyjęła się wielkość 8–10%. Norman Davies oceniał, pisząc w 1981, że proporcja ta wynosiła 6,6% społeczeństwa w dobie unii lubelskiej z 1569, około 9% w końcu XVII w. i wzrosła jeszcze w XVIII w.Norman Davies, Boże Igrzysko. Historia Polski, Kraków 1991, s. 289., a Andrzej Zajączkowski podawał w 1993, że w 1791 szlachty w Polsce było w stosunku do całej ludności około 8%. Już jednak w latach 70. Emanuel Rostworowski szacował liczbę szlachty w przededniu rozbiorów na 6–6,5% ludności. Zbliżone wartości zaakceptowała pod wpływem analiz o zasięgu regionalnym (m.in. w ramach prac nad Atlasem historycznym Polski) nowsza historiografia z przełomu XX/XXI wieku: nie więcej niż 5–6% dla Korony w XVI w. (Andrzej Wyczański, 2001) lub 5,5–6,5% dla całości Rzeczypospolitej (Mariusz Markiewicz, 2007). W 1983 Henryk Łowmiański obliczył dla Litwy z 1528 współczynnik rozpowszechnienia stanu szlacheckiego na poziomie 3,9%.