Stopniowo z socjalisty Mussolini stał się „największym wrogiem lewicy” i reprezentantem „nowej odmiany europejskiej prawicy”.
Wkrótce po zwolnieniu z „Avanti”, już jako „socjalistyczny apostata”, założył własne pismo o nastawieniu lewicowo-nacjonalistycznym: „Il Popolo d’Italia” z siedzibą w Mediolanie. Na łamach pisma propagował przystąpienie Włoch do wojny po stronie Ententy, atakował także socjalistów za internacjonalizm i niechęć do wojny. Pismo było w tajemnicy finansowane przez ambasady Anglii i Francji, którym zależało na dołączeniu Włoch do wojny. Mussolini nawiązał kontakty z zamożnymi właścicielami ziemskimi, którym zależało na przeciągnięciu dawnych sympatyków lewicy do obozu nacjonalistycznego. W przekazywaniu pieniędzy francuskich uczestniczył socjalista Jules Guesde, minister w również socjalistycznym rządzie Vivianiego. We Włoszech wsparcia udzielili przemysłowcy (przemysł żelazny i cukrowniczy) za pośrednictwem Filippo Naldiego, redaktora prawicowego dziennika „Il Resto del Carlino”, a także producenci broni.