Energicznie – jak na PGR-y – zarządzany, wygrywał w latach 1973, 1975, 1979 i 1980 współzawodnictwo krajowe, stając się dla władz PRL przykładem „wyższości” uspołecznionego rolnictwa nad indywidualnym. Robotnikom rolnym stworzono doskonałe warunki pracy i życia, budując w osadzie PGR-owskiej bloki mieszkalne, przedszkole, sklep, urządzając stołówkę pracowniczą w pałacu itd. Jeszcze w 1988 r. PGR w Koroszczynie, jeden z 5 zakładów Kombinatu PGR Koroszczyn, miał w użytkowaniu 1479 ha.
Do 1947 r. Koroszczyn był wsią w większości prawosławną. W jej centrum, na tzw. górce, stała przez wieki cerkiew, pierwotnie unicka, od 1875 r. prawosławna. W 1915 r. spalili ją Kozacy, opuszczając Nadbuże przed wojskami niemieckimi. Ewakuowana przez Rosjan ludność prawosławna trafiła aż do Odessy i w większości powróciła do Koroszczyna dopiero po 1919 roku. Cerkwi nie odbudowano, więc prawosławni wierni co niedzielę chodzili na nabożeństwa do Brześcia. Na górce, zwanej „cerkwisko”, pozostał cmentarz na którym grzebano prawosławnych, duchownych i cześć rodziny Kuczyńskich. Zwykłych wiernych, tak prawosławnych, jak i katolików, grzebano na cmentarzu prawosławnym na zachód od wsi.