Lokował tu miasto Kolno (Stare, później przeniesione na nowe miejsce), a także kilka rozległych wsi książęcych, do których napłynęło wielu osadników.
Najwcześniej znane jest w 1413 r. wójtostwo we wsi książęcej Zabiele, w 1415 r. wiemy o wójtostwie w Małym Płocku. W 1417 r. książę zatrzymuje się już w Kolnie, co pokazuje przydatność tego ośrodka w świeżo zakładanych dobrach książęcych. Nowi osadnicy napływający z innych ziem Mazowsza, a także być może spoza Mazowsza potrzebowali trwałej i miejscowej opieki duszpasterskiej, a tej nie mogły im zapewnić kościoły działające w książęcych ośrodkach Nowogrodzie i Łomży, czy też w możnowładczych dobrach Poryte (fundacja 1386 r.). Były one zbyt odległe, toteż książę Janusz fundował tu w ważniejszych ośrodkach swoich dóbr, stanowiących poważniejsze skupiska osadnicze, pierwsze na tym obszarze kościoły parafialne. Zapewniał im duszpasterzy związanych z mazowieckim aparatem władzy oraz wyznaczał stosowne uposażenie, w tym niezbędny dla kościoła parafialnego dział ziemi przeznaczonej na poświętne, na którym pleban mógł mieć swoich osadników - poddanych.