W zamian za posiadanie tych dóbr rycerze ci zobowiązani byli do służby zbrojnej na rzecz Zakonu Krzyżackiego, do budowy i burzenia zamków oraz do innych świadczeń na rzecz Krzyżaków. W świetle dokumentów Wielkie Leźno miało 24 łany i 5 morgów (ok. 405,8 ha), natomiast Małe Leźno miało powierzchnię 11 łanów, czyli ok. 184,8 ha. W ramach administracji państwa krzyżackiego w Prusach obie majętności należały do podporządkowanego komturom gdańskim okręgu administracyjnego z siedzibą w pobliskim Sulminie.
W czasach nowożytnych do rozbiorów Po klęsce Zakonu w wojnie trzynastoletniej majątki zakonne (w tym leźnieńskie) stały się własnością króla polskiego, który nadawał je w dożywocie zasłużonym dla kraju. W tym czasie posiadłość Lezienko należała do burmistrza gdańskiego Reinholda Niederhoffa i jego potomków. W II poł. XVI w. dobra leźnieńskie otrzymała od króla w dzierżawę gdańska rodzina Hoppe. W 1623 król nadał te dobra na własność gdańskim patrycjuszom Reinholdowi i Jerzemu Giese, z rodu Giese przybyłego do Gdańska już w XV w. z Nadrenii. W XVII w. do tej rodziny należały dworki gdańskie, m.in. dwór Kuźniczki. W 1631 rodzina Giese zrezygnowała z praw do Leźna, które otrzymał najpierw Konrad Heidenstein, potem w 1654 starosta i nadworny doktor Abraham von Gehem. W 1676 r.