Lutol Mokry – wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie międzyrzeckim, w gminie Trzciel.

Historia Miejscowość pierwotnie związana była z Wielkopolską. Ma metrykę średniowieczną i istnieje co najmniej od początku XIII wieku. Wymieniona w dokumencie zapisanym po łacinie z 1231 jako „Lutole Madidum”, a później także w 1238 „Lutole”, 1365 „Luthole”, 1403 „Lutole Mocre”, 1510 „Lyvtholek”, 1564 „Lyuthol Mokry, Lyutolek”, 1571 „Lutolek Mokry”), 1577 „Lutolek Wodny”, 1944 „Nasslettel”.

Wieś była początkowo własnością rycerską, następnie należała do opactwa cystersów w Obrze, a potem ponownie rycerską żeby w końcu stać się majętnością opactwa cystersów w Paradyżu. Wspomniana po raz pierwszy w 1231 kiedy książę wielkopolski Władysław (nie wiadomo, który: Laskonogi czy Odonic) potwierdził fundację klasztoru w Obrze przez kantora gnieźnieńskiego Sędziwoja, który nadał klasztorowi swe wszystkie dobra, m.in. Lutol Mokry wraz z jeziorami i wszystkimi przynależnościami. W 1238 Sędziwój kantor gnieźnieński nadał klasztorowi w Obrze wszystkie swe dobra, m.in. Lutolu Mokrym.