thumb|Bitwa pod Soor – szkic sytuacyjny Bitwa pod Soor – starcie zbrojne pomiędzy wojskami pruskimi a austriacko–saskimi, które miało miejsce 30 września 1745 podczas drugiej wojny śląskiej w ramach szerszych zmagań wojny o sukcesję austriacką.
Siły przeciwników i sytuacja przed bitwą Armia pruska liczyła 31 batalionów piechoty (16 710 żołnierzy) i 41 szwadronów kawalerii (5852 żołnierzy). Fryderyk II Wielki kierował się na północ, ale przed ostatecznym marszem na Śląsk rozłożył się obozem koło Staudenz (dziś: Studenec), by zebrać furaż. Jego podjazdy ścierały się jednak wciąż z lekkimi siłami austriackimi, a rozsyłając wiele wydzielonych oddziałów, osłabił swoje siły główne. Austriacy nie mieli jednak zamiaru pozwolić wojskom pruskim na odpoczynek, a książę Karol Lotaryński uznał, że lasy na południe od pruskiego obozu pozwalają na skryte podejście; ponadto Prusacy nie obsadzili dominującego nad ich obozem wzgórza Graner-Koppe. Siły sasko-austriackie składały się z wojsk regularnych – 25 300 piechoty i 12 700 kawalerii oraz lekkiej jazdy i oddziałów chorwackich (łącznie ok. 4000), co dawało łącznie ok. 41 tys. żołnierzy.