Drogę tę nazywano "Polską Drogą" i stanowiła ona granicę wsi Siedlnica i Olbrachcice w Koronie Królestwa Polskiego oraz Bronie i Lęgoń w księstwie głogowskim aż do kopca narożnego dzielącego Olbrachcice, Długie, Bronie i Łęgoń.
W 1791 miejscowość została oznaczona na mapie Karola Perthéesa, który osobno zaznaczył folwark Langnowo oraz wieś Langenau. Folwark leżący po stronie polskiej przekształcił się w odrębną osadę, należącą do powiatu wschowskiego Korony Królestwa Polskiego, a pierwotna wieś Łęgoń (zwana wówczas Łagnowo) należała do powiatu górowskiego w księstwie głogowskim. Oba sąsiadujące ze sobą osady nosiły jednak nadal tę samą nazwę Langenau. W 1945 władze polskie nadały wsi w powiecie wschowskim nazwę Łęgoń. Natomiast wsi leżącej w powiecie górowskim nadały nazwę Cieniawa.
W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa leszczyńskiego.
25 czerwca 2009 roku sołectwo zamieszkiwało 222 mieszkańców.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne Łęgoń w „Słowniku historyczno-geograficznym województwa poznańskiego w średniowieczu”
Kategoria:Wschowa (gmina)