W inwentarzu podane są także granice osady, które biegły „od folwarku Chwała Bogu zwanego po błota graniczne z Pawłówkiem, a dalej aż do granic z Gorzeniem, Murowaniem i krasińskiemi wsiami”.
Przejście Łochowa w 1772 roku pod władzę pruską z chwilą I rozbioru Polski, w sposób drastyczny ograniczyło przedłużenie kontraktów, a co za tym idzie, zamieranie osadnictwa olęderskiego.
Według informacji z katastru fryderycjańskiego z 1773 roku w Łochowie, określonym jako wieś wójtostwa bydgoskiego, mieszkało 110 osób, w tym 13 gospodarzy i 6 komorników, którzy za mieszkanie i wyżywienie pracowali u właściciela.
Okres zaborów W latach 1773–1774 na północ od wsi wybudowano Kanał Bydgoski, zaś na wschód od niej kanał zasilający. Materiały do budowy (np. kamienie) pozyskiwano m.in. z pól i lasów przylegających do Łochowa.
W 1816 r. wieś posiadała 21 domów i 121 mieszkańców. W latach następnych nastąpił rozwój Łochowa, większy niż sąsiednich wsi. Napływali bardzo licznie koloniści niemieccy, którzy korzystali z pomocy finansowej państwa pruskiego. W rezultacie postępowała niekorzystna z polskiego punktu widzenia zmiana oblicza narodowościowego ludności w całym zresztą regionie bydgoskim.