Wielu lingwistów akceptuje jednak umiarkowaną, słabszą postać tej hipotezy, przyjmując, że może istnieć pewien związek między używanym językiem a sposobem myślenia. Można mówić o wzajemnym (wielokierunkowym) wpływaniu na siebie takich czynników jak język, myślenie i kultura.
Określenie „hipoteza Sapira-Whorfa” uchodzi za nieścisłe, gdyż Sapir i Whorf nie współtworzyli prac lingwistycznych, a ich poglądy na temat relatywizmu językowego nie były tożsame; ponadto Sapir i Whorf swoich założeń nie określali mianem hipotezy.
Słaba i mocna postać hipotezy Słaba postać tej hipotezy, inaczej relatywizm językowy, zakłada, że język wpływa na myślenie, a co za tym idzie na zachowanie, choć jedynie do pewnego stopnia. Dzięki uporządkowaniu doświadczeń oraz treści kulturowych za pomocą języka (systemu symbolicznego będącego tworem społecznym) możliwa jest komunikacja i porozumienie zarówno na poziomie jednostkowym, jak i kolektywnym. Według Edwarda Sapira rola języka nie ogranicza się jedynie do rozwiązywania problemów w komunikacji czy refleksji, bez jakiegokolwiek wpływu na świat realny;