Budynki osiedla zostały zaprojektowane z myślą o funkcji społecznej. Na parterach znajdują się hole o dużej powierzchni, które po dziś dzień służą zgromadzeniom mieszkańców, organizowane są zebrania (np. wybory do rady osiedla), wystawy i inne akcje o charakterze społeczno-kulturalnym (np. projekt „Jak pachniała kiedyś ul. Krochmalna” czy też spektakl operowy). Na poszczególnych piętrach zostały zaprojektowane odpowiednio mniejsze przestrzenie (zlokalizowane przy windach) przeznaczone dla ludzi zamieszkujących daną kondygnację. Wiele z nich zostało zabudowanych i włączonych do sąsiadujących mieszkań jako dodatkowe pokoje. Jednak część z nich w dalszym ciągu służy za miejsca spotkań. Przestrzenie wspólne różnie funkcjonują w poszczególnych blokach; w niektórych są wyremontowane i służą tak jak zakładali projektanci.
Miejska legenda głosi, że Władysław Gomułka podczas prac nad projektem osobiście naciskał na architektów celem ograniczenia „luksusów” dla mieszkańców, włącznie z wprowadzeniem wspólnych łazienek, kuchni i ubikacji dla wielu mieszkań.
Lata 90. XX w. Osiedle w latach 90. zostało podzielone na dwie spółdzielnie, granica między nimi przebiega dokładnie tak jak granica między dzielnicą Śródmieście a dzielnicą Wola.